Peter Henry Waterschoot, PHW
Copyright 2016



ENGLISH:

working title upcoming book: 'Ikebana Blues'.

In his recent photo work Peter Henry Waterschoot is playing with the buttons of time. The images are extracted from time and space; thus creating a realistic abstraction. Peter Waterschoot has been traveling, in consecutive trips, from Venice, over Hamburg and Istanbul up to Osaka while hunting for remains of the postwar period of the previous century. Much of his oeuvre revolves around disappearing and loss, but also around daydreaming within the cinematic romanticism of 'living a phantasy'.The body of work deals with influences by mainly American and Japanese literature.

Gradually PHW has appropriated a recognizable color-palette varying from browns, bordeaux, gold, forest green, black, deep red and a few brighter branches. The photographer tries to lead the viewer into phantasy, self-exploration and daydreaming. The photoworks yearn for a meditative gaze. The oeuvre might best be described as dark but comforting, although darkness is not omnipresent; in his latest work Peter Waterschoot is literally ‘slowly reaching out towards light’.

”Unfortunately, photography is not really fit to register a disappearing world, so the result is that these images show a world which even doesn’t seem to exist at all, the works seem to be a registration of a dream.”:Marina Luz

“Beautiful sense of color and darkness, a photo work about nostalgia without being nostalgic, photographed in a sophisticated and almost sly way, ironic and humorous ” Todd Hido ( 017 Smedsby Paris)

"His photowork makes you experience a compelling, enigmatic, ominous but yet comforting magical realism.": Geert Ooms.


FRENCH

Avec ‘Ikebana Blues’, Peter Waterschoot fait l’expérience, non-dualiste, de l’espace physique et psychologique.

Au lieu d’embrasser le vaste et excitant monde, son voyage, profondément romantique, méandre de Venise à Osaka, nous montrant un parcours fait de lieux paisibles, éloignés de la foule. De cette façon, le photographe peut ralentir le processus photographique.

Peter Waterschoot dévoile un moment décisif secondaire en investiguant les effets d’un séjour prolongé propre à créer l’image. Le photographe se met volontairement à l’écart du monde et cependant opère en plein milieu de celui-ci. Peter Waterschoot fait un pas de côté par rapport à cette vie moderne qui défile sans fin en quête d’une voie lente et crée un espace sans temps ni lieu en « bidouillant » les commandes du temps.

Mais il y a plus dans son travail qu’une méditation décadente délibérée qui consiste à laisser s’évaporer le temps et le poids du corps lors de l’acte photographique. Au fil des ans, sa palette de couleurs à commencé à s’élargir, tout comme sa vision photographique.

Son travail se tourne de plus en plus vers l’abstraction; traduisant le calme des lieux photographiés dans des mises en espace minutieusement choisies, en triptyques ou polyptyques. Un polyptyque, tout comme son nouveau livre, seront visibles à la MI Galerie. ( Urbanautica)

DUTCH:

'De afwezigheid in beeld gebracht'; Willem Elias. Fragment.

Een object wordt niet voor zijn object-zijn geschilderd, maar voor de symbolische betekenis die het kan ontketenen. De ruimtelijke omgeving suggereert vaak afwezigheid. Precies dit er-niet-zijn maakt plaats voor projecties uit de diepten van de existentie die met teugelloze teugen geproefd wordt. Bij dit laatste sluit het werk van Peter Waterschoot aan. Zijn picturale collega’s schilderen verwante atmosferen die men onder de noemer ‘fading’ kan plaatsen. Daarom heb ik ze ‘neo-symbolisten’ genoemd.

Willem Elias

Achter de schermen, onder het Vernis; Geert Ooms. Fragment.

Het is het universum van de geforceerde schoonheid. Van giftige kleurencombinaties. Van het broeierige, het kunstmatige, de schijn ook. Het getoonde wil zo authentiek mogelijk zijn en wordt daardoor onnatuurlijker. We zien papieren bloemen, een berglandschap op doek, een luipaardprint op de bedsprei, een tijgerkop op het tapijt en florale tekeningen op gordijnen en behang.De echte natuur is op een klein plantje, wat verdorde bladeren en een palmboom na, afwezig. De natuurlijke werkelijkheid blijft slechts als voetnoot zichtbaar in een mimetisch verwijzen naar het origineel. Alles in deze foto’s lijkt te suggereren dat er zich achter de getoonde wereld een andere werkelijkheid bevindt. Alsof de fotograaf ons wil wijzen op een wereld achter het oppervlak. Achter de schermen.

Soms heel letterlijk ‘achter de schermen’. De aanwezigheid van gordijnen is opvallend. Maar ook ander textiel zoals tafellakens, zeilen, zeildoek, tapijten, beddengoed, lingerie en canvas zijn zeer present en geven de foto’s een tactiel karakter. Net als het behangpapier, een deur of een overbelichte lichtvlek zorgen ze voor een constant spel van toedekken en afschermen. Paradoxaal krijgt het bedekte daardoor meer diepte dan het zichtbare. Wat is toegedekt wordt door de verbeelding ingevuld. Alsof je naar een burleskvoorstelling zit te kijken en wordt opgehitst door wat niet of nog niet zichtbaar is. Deze suspense wordt doorheen de hele reeks constant vastgehouden en maakt de indruk van een dwingende magisch-realistische raadselachtigheid, onheilspellend en troostend tegelijkertijd. Geert Ooms.

Toch is het niet de nostalgie of melancholie die overheerst in zijn fotobeelden. Ze zijn slechts een bijeffect. In het eindbeeld bereikt de fotograaf een zekere graad van abstractie die de nostalgie overstijgt, wat ervoor zorgt dat ze blijven intrigeren. Ze zijn op zichzelf niet over-verhalend, maar staan open voor een wisselend narratief. “Een fotobeeld mag een portaal zijn om bij weg te dromen”, stelt hij.

Wouter Verbeke for the Art Couch.

GERMAN:

Das unheimliche Mikroklima von Peter Waterschoot; Bart Biesbrouck

Nachdem er sich acht Jahre lang fast ausschließlich mit Straßenfotografie beschäftigt hatte, beschloss Peter Waterschoot (Jahrgang 1969), der Dokumentationsfotografie endgültig den Rücken zu kehren und sich fortan in einer kompromisslosen poetischen Bildsprache widmen. “Mein Ziel ist es, beim Betrachter das Unheimliche wachzurufen. Ich will den Betrachter dort berühren und ansprechen, wo er seine Augen verschließt vor der Frage, wie unerreichbar eine Utopie ist.”

Auf den Bildern von Peter Waterschoot sieht man Film- und Theaterkulissen ohne Darsteller oder Schauspieler. „Es handelt sich um Plätze, die in meinen Gedanken schon vorhanden waren, lange bevor ich sie real gefunden habe. Ich begebe mich einfach auf die Suche nach ihnen und erschaffe dann mein ideales Bild. Oft sind es leere, morbide Kulissen, die ich bewusst von allem Menschlichem befreit habe.

Bart Biesbrouck- übersetzung- Jens Linnenbaum.